Het Land van Ooit

Geocachen in het voormalig Land van Ooit. In andere tijden was dit een pretpark waar ik met mijn toen nog kleine neefjes diverse malen geweest ben toen ik bij hun logeerde.Helaas is er van die tijd weinig meer over dan foto’s maar je kan er nog steeds mooie wandelingen maken en genieten op een andere […]

-

Geocachen in het voormalig Land van Ooit. In andere tijden was dit een pretpark waar ik met mijn toen nog kleine neefjes diverse malen geweest ben toen ik bij hun logeerde.Helaas is er van die tijd weinig meer over dan foto’s maar je kan er nog steeds mooie wandelingen maken en genieten op een andere manier.. Er ligt een serie geocaches en vanwege het jeugdsentiment besloten balou1953 en ik er heen te gaan.. Gewapend met camera en gps gingen we op pad.

Allereerst het verhaal van het Land van Ooit en wat foto’s hoe het vroeger was. Dit met dank aan Wikipedia en het internet, want toen maakte ik zelf nog niet zo veel kiekjes..

Wildebras woonde samen met zijn vrouw Rondalia in Het Roze Kasteel van Ooit. Alle Ooiters hielden van het stel, op een enkeling na. Een van die enkelingen was Stor de Bostor. Stor woonde diep in het OerOudWoud, was smoorverliefd op Rondalia en enorm jaloers op Graaf Wildebras. Toen Rondalia op een dag werd ontvoerd door de gemene tovenaar werd alles op alles gezet om Rondalia te bevrijden, maar het mocht niet baten. Rondalia huilde dagen, misschien wel weken aan een stuk. Stor werd er gek van. Hij liet Rondalia vrij op de voorwaarde dat hij precies één jaar later terug zou keren en dan zou Rondalia met hem moeten trouwen. In het tussenliggende jaar mocht ze daarnaast niemand aankijken. Iedereen die ze aan zou kijken, zou veranderen in een eend.

Rondalia accepteerde het aanbod, ze wilde niets liever dan terug naar Wildebras. Toen ze aankwam op het Roze Kasteel werd er een groot feest georganiseerd. Iedereen was in een feeststemming, behalve Rondalia. Ze wist van de afspraak. Ze liet alle spiegels in het Kasteel stukslaan en droeg vanaf dat moment altijd een grote hoed, zodat ze niemand aan zou kunnen kijken. Wildebras begreep niets van Rondalia’s rare manieren. Een jaar lang zocht hij naar manieren om haar op te vrolijken. Niets hielp.

Daarop vroeg Wildebras Rondalia ten huwelijk en natuurlijk antwoordde Rondalia ‘ja’. Er werd opnieuw een groots feest georganiseerd, het Land was in feeststemming. Echter, Stor de Bostor was de gemaakte afspraak nog niet vergeten. Hij verscheen op het feest, maar was te laat. Het ja-woord was al gegeven. Stor was ziedend, woedend. Donkere wolken pakten zich samen boven het kasteel en Stor schreeuwde het uit:

‘Ach jee, kijk ze daar nu staan, domme, domme onverdaan, Jij had erewoord gedaan! Nu verander ik jou én die graaf van je, In een witte en een zwarte zwaan!’

En zo gebeurde het. Wildebras en Rondalia werden veranderd in zwanen. En toch gebeurde er iets wonderlijks… Door hun grote liefde voor elkaar veranderde graaf Wildebras niet in een zwarte zwaan, maar in een zwart-witte. Gravinne Rondalia veranderde niet in een witte zwaan, maar in een wit-zwarte. Stor stond perplex en walgde van zoveel liefde. Liefde waar hij stiekem zo enorm naar hunkerde. Jammerend trok hij zich terug in het OerOudWoud, om er nooit meer uit terug te keren.

Wildebras en Rondalia zwemmen nog altijd rond in ‘de Traan’, een speciaal aangelegde vijver in de vorm van een traan, in Reuzenland. iedere dag maken ze daarnaast een rit met een ‘Glazen Sleep’ getrokken door de schimmel Mooi. De Gouverneur van Ooit is de enige die met hen kan praten, in het Zwaans. En Stor, die hoor je, als je heel goed luistert, nog steeds jammeren in zijn stinkende doolholen.

Nu over naar het vandaag de dag.. Gezien hetgeen ik me er van herinnerde was het nu een beetje troosteloos en kan het leger wel een kwastje verf gebruiken maar desondanks genieten we van de rust en de natuur. Tijdens het zoeken naar de traditionele caches zoeken we tegelijkertijd ook de aanwijzingen voor de multi cache..

Dit alles verloopt voorspoedig en we ontmoeten ook nog een beginnende caches die we even op weg helpen met een cache waar ze wat moeite mee had..

En dan vervolgen we onze eigen weg weer.. We weten na enkele uren alles om te zetten in smileys en een boel foto’s.. Ondanks dat het park qua pretpark duidelijk vergane glorie is hebben we toch genoten van het heerlijke weer en al het moois deze dag..

Dank aan de eigenaar van Lucky om ons mee te nemen naar hier en mij nog even te laten wentelen in jeugsentiment..

Tot slot nog wat mooie plaatjes van de natuur aldaar…

Happy Travels en Happy Caching Geogroetjes barbatante

#barbatanteblogt #LiveGeocaching #LandvanOoit